تهران را رها نخواهم کرد

بدست Nafiseh

به عنوان این نوشته خیلی فکر کردم، اول نوشتم «تهران، شهر بی‌دفاع» احساس شکست‌خورده‌ها را داشتم، قلبا و عمیقا فکر می‌کردم راهی به جایی نیست، می‌خواستم بنویسم که همه ما با هم اشتباه کردیم، کاری از دست ما برنمی‌آید فقط شاید جز اینکه بنشینیم و ویرانی همه‌چیز را نگاه کنیم، از شما چه پنهان که نه‌تنها تهران در نظرم شهر بی‌دفاع بود که خودم هم آدمی بی‌دفاع بودم. یکی از دوستانم مطلبی از خودم را برایم فرستاد که سال ۹۲ موقع انتخابات ریاست جمهوری نوشته بودم با عنوان «امید جای دیگری‌ است» شاید برای اینکه حالم را بهتر کند

نوشته‌ام را خواندم و اندوهم جای خودش را به خشم داد، خشم نسبت به کسانی که هر رویای کوچک تغییر مثبتی را خراب می‌کنند، آنها که توی چشم ما زل می‌زنند و می‌گویند ما حاکمان بلاشرط این شهر هستیم، خشم از بازی بد و ناشیانه سیاسی و مهم‌تر از همه خشم از احساس ناتوانی خودم.

زمانی که شروع به نوشتن کردم می‌دانستم این نوشته هیجانی و احساسی خواهد شد، برخلاف عرف مردانه سیاسی و اجتماعی من با نوشته‌های هیجانی و احساسی خصومتی ندارم، آنها را فاقد ارزش نمی‌دانم، از آنها صرفنظر نمی‌کنم. اما بعد از چند ساعت و به‌خصوس امروز صبح احساس کردم عنوان نوشته این است: «نمی‌توانم تهران را رها کنم» صبح که لباس پوشیدم و از خانه بیرون آمدم احساس کردم به این شهر تعلقی دارم که نمی‌توانم از آن صرفنظر کنم. با اینکه اصفهان به دنیا آمدم و بزرگ شدم و اصفهان خود شهری دامنگیر و هویت‌ساز است اما فکر می‌کنم بخش بزرگی از این نفیسه که می‌شناسم به خاطر تهران است، در پیوند با تهران است، تهران مرا متفاوت بزرگ کرد. این اما یک بخش ماجراست. واقعیت این است که هروقت شرایط بد می‌شود من پاهایم سفت‌تر به زمین این شهر و این کشور می‌چسبد، نه‌تنها خانواده‌ام که فکر می‌کنم غریبه‌های  کوچه و خیابان را هم نمی‌توانم رها کنم

تا همین الان که نوشتن را شروع کردم فکر می‌کردم عنوان این نوشته همین خواهد بود که نمی‌توانم تهران را رها کنم اما وقتی نوشتن را شروع کردم وقتی به خودم به پسرم به دوستانم به همین تهران که از بالکن طبقه پنجم می‌بینمش به تاریخی که در آن گذراندم فکر کردم عنوان عوض شد: «تهران را رها نخواهم کرد»

راست بگویم که دقیقا نمی‌دانم چطور می‌توانم تهران را رها نکنم، همه اتفاقات و شرایط می‌گویند که من یک شهروند هیچ‌کاره‌ام، می‌گویند که همه نهادهای انتخابی در برابر یک تشر دادستان هیچ‌کاره‌اند، می‌گویند دست من به هیچ‌کجا بند نیست اما من تصمیم گرفته‌ام تهران را رها نکنم و فکر می‌کنم شرط زنده ماندن همه ما که اینجا زندگی می‌کنیم در این است که تصمیم بگیریم رها نکنیم

زیر باران تند صبح‌گاهی تهران و هوای بهاری دلبرانه‌اش تلاش می‌کنم از ناامیدی شنیدن خبرهای بد خلاص شوم و فکر کنم با همین دست‌های خالی چکار می‌شود کرد، چه چیزی در اختیار ماست؟  به پیشنهادهایی رسیدم که خواهم گفت، اما از شما هم می‌خواهم فکر کنید و تجربه و خلاقیت‌تان را به کار بگیرید و ببینید برای تهران اگر که نخواهیم رهایش کنیم، برای شهری که زیستگاه ما و فرزندان ما خواهد بود چه می‌توانیم بکنیم؟ همین امروز چه می‌توانیم بکنیم؟ با همین واقعیت‌های امروزی نه آنچه آرزویش را داریم اگر از همه نهادها و احزاب و سازمان‌ها و ارگان‌های فعلی ناامید باشیم چه می‌توانیم بکنیم؟

ard6

استفاده بیشتر و دقیق‌تر از سامانه ۱۳۷

هر خرابی، هر تغییر وضعیت یا هر مداخله مورد نیاز را می‌توانید از طریق ۱۳۷ ثبت و پیگیری کنید. ۱۳۷ را توصیه می‌کنم چون باعث می‌شود به محیط اطراف خودمان در شهر حساس شویم، بهتر و دقیق‌تر نگاه کنیم، تلفن زدن کار نسبتا بی‌دردسری است و ۱۳۷ قابلیت پیگیری دارد

ارتباط مستقیم با اعضا شورا

اعضای شورا نمایندگان مردم تهران، صدای آنها و وکیل رای آنها هستند، پس نه‌تنها باید حرف ما را بشنوند بلکه باید در مورد کوچکترین موضع‌گیری‌های خود پاسخ‌گو باشند. ارتباط مستقیم با اعضا شورا چنانکه خواهم گفت کار خیلی سختی نیست، حتی اگر نتوان مستقیم با آنها صحبت کرد می‌توان کمی فشار وارد کرد:

اعضا شورای شهر در شش کمیسیون دائمی مشغول به کار هستند که در شورای فعلی این کمیسیون‌ها به شرح زیر است:

کمیسیون عمران و حمل و نقل: شهربانو امانی، افشین حبیب‌زاده، محمد علیخانی و محسن هاشمی رفسنجانی.

کمیسیون معماری و شهرسازی: علی اعطا، محمد سالاری و زهرا نژادبهرام

کمیسیون فرهنگی و اجتماعی: حسن خلیل‌آبادی، الهام فخاری، احمد مسجدجامعی، حجت نظری و محمدجواد حق‌شناس.

کمیسیون برنامه و بودجه: بهاره آروین، مرتضی الویری، محمود میرلوحی، حسن رسولی و مجید فراهانی.

کمیسیون سلامت و خدمات: ناهید خداکرمی، صدراعظم نوری و آرش میلانی.

اکثر اعضای شورا در شبکه‌های اجتماعی اکانت دارند و می‌شود برای ارتباط مستقیم با آنها می‌توان از این اکانت‌ها استفاده کرد

در سایت شورا یک ایمیل و یک شماره‌ تلفن برای ارتباط با شورا وجود دارد که می‌توان از آنها استفاده کرد:

تلفن: 51040000

پست الکترونیک:info.shora@tehran.ir

با دفتر هر کدام از اعضا شورا هم می‌توان تماس گرفت و خواهان برقراری ارتباط شد یا حرف زد و خواهان جواب شد.

مسئولیت‌پذیری اجتماعی برای تهران؛ استفاده از شبکه‌های اجتماعی رسمی و غیررسمی

به جز رسانه‌های رسمی که می‌توان از آنها برای حساسیت‌های شهری بهره برد، همه ما به شبکه‌های رسمی و غیررسمی متصل هستیم. در مورد تهران گفتگو کنیم، حساسیت‌های محیط زیستی، ساخت و سازهایی که به نظر غیرقانونی می‌آیند، سیستم جمع‌آوری پسماند، وضعیت سراهای محله، سیستم حمل و نقل عمومی، از شهرداری‌ها، از نحوه برخورد کارمندان، از خطاها، فسادها و … اگر می‌بینیم و می‌توانیم بنویسیم و پخش کنیم.

 

شنیدن و خواندن خبرها در مورد تهران سخت و ناامید‌کننده شده، از صبح با خودم تکرار می‌کنم که «تهران خانه ماست، ما مهمان این شهر نیستیم، صاحبان آن هستیم» شاید اگر به این مالکیت صدایی بلندتر بدهیم بهتر از میدان دادن به ناامیدی و تردید نتیجه بگیریم.

 

Advertisements